باید زنجیرهایی رو که بسته ام، پیدا کنم.

نمی فهمم چرا این عادتها رو همراهم می کشم، احتمالا به خاطر حس خوبشون؟ کاش می شد دلم رو بزنم به دریا و مستقل فکر کنم و نترسم از قضاوت شدن و از مسخره شدن. کاش می شد، از اینکه در جمع باشم و احساس تنهایی و متفاوت بودن کنم، نترسم، افسوس بیشتر وقتا، که می خواهم کاری کنم، که مردم انجام نمی دن، می ترسم و پس می کشم! یا حداقل یواشکی انجامش می دم، چون دلم نمی خواهد متفاوت باشم و انگشت نما شوم...